ऑक्सिजन
🌻ऑक्सीजन
ऑक्सिजन
गाडी आली नि ऑक्सिजनचे सिलेंडर टाकले. ते घ्यायलाही कुणीच नव्हतं. मग रस्त्यावरचे भिकारी पुढे सरसावले त्यांनी एकेक सिलेंडर डोक्यावर घेऊन गोदामात पोचवले. .... त्या दिवशी त्यांना गोदामातर्फे जेवण देण्यात आलं.
•
चर्चक
दोन मित्र आहेत.एकाच्या पायात लाल जोडा. एकाच्या पांढरा.पुलाजवळ पोचले. तिथे पाटी लिहिलेली आहे.एकावेळी एकच जाऊ शकेल. त्याच पाटीजवळ त्यांची चर्चा सुरु आहे . कोणी कुणाच्या खांद्यावर बसावं...
सायकल आणि घोडा ज्यांचे कडे आहे असे अनेक जण त्यांची चर्चा ऐकत त्यांच्याकडे पाहत आहेत..
•
स्वँब
दोन तास उभं राहून स्वँब देला.तो निगेटिव्ह आला. त्याचा आनंद गगनात मावेना. तो विचार करू लागला की असं कसं झालं. नक्कीच स्वँब घेणारा माणूस आपला असला पाहिजे....
•
प्रवाह
"प्रवाहाला नसतं कुठलंही वळण तो असतो अगदी सरळ जरा वरून पाहायचं असतं. माणसेच क्षणाक्षणाला वाकत असतात नि रस्ता वळला म्हणतात." रस्ता वळलेला नसतो असे आपल्या भाषणात जोरजोरात प्रतिपादन करून झाल्यावर साहेब समोरच्या पेल्यातले पाणी घटघट प्याले आणि खाली न बसता उभ्याउभ्याच स्टेजवरून खाली उतरले.
एका श्रोत्याच्या खिशातला एक रुपया छनकन खाली पडला तेव्हा तो घ्यायला तो वाकला. ... आणि सारी पब्लिक खदाखदा हसू लागली. वाकलेला माणूस कसा असतो हे त्यांना प्रात्यक्षिक दिसले होते.
•
कुठं?
“अन्न, वस्त्र,निवारा नको आम्हाला, काहीही नको..”, असे काकुळतीला येऊन तो कुटुंब प्रमुख बोलला. “मग तुम्ही चालले कुठं सगळेच्या सगळे?” त्याने हातातली काठी ऊभी धरून ,दोन्ही हात जोडून त्या पोलिसांना नमस्कार केला. मागच्या सर्वांनीही त्याचे
अनुकरण केले.
आपण कुठं चाललो हे कुणालाच सांगता येत नव्हते.
•
आयडिया
जुने प्लास्टिकचे मग, स्क्रू, खिळे, प्लॅस्टिक पाईप, लाकडी काठी, वह्या, डायऱ्या, पेन, चुना, वॅक्स, रंग, स्टूल, पाळणे, दोरी, कपडे, टॉवेल ,रुमाल, सुई, दोरा, तार, वायर, बांगड्या, फोन, टी.व्ही., कॉम्प्युटर, घड्याळ,प्लेट,बॉल,पाणी,भाजीपाला,मच्छरदाणी…हे सगळं पुरेसं आहे घरात राहायला.
पैसा … ब्यांकेत कसा जमा होईल! हाच फक्त विचार आहे.
•
बोगदा
या टोकापासून तर त्या टोका पर्यंत एकही दुकान उघडं नाही.या रणरणत्या दुपारच्या उन्हात अंधाऱ्या बोगद्यात पडल्यासारखा तो उभा होता.त्याला पाहून कुत्रंही केकाटल नाही.जिकडे पाहावे तिकडे कुलपंच कुलुपं दिसत होते."परत जावं नि नंतर यावं" असा
विचार त्याच्या डोक्यात आला.
पण, तो इतक्या दूर आला होता की. मागे फिरण्यात काहीही अर्थ नव्हता.
•
ड्युटी
कोविशील्डचा डोझ शिरींज मध्ये भरून झाल्यावर तिचं लक्ष दरवाज्याकडे गेलं.तिथे तो दिसला.तिने नाकातले पाणी ओढत खुर्चीवर बसलेल्या लाभार्थ्याच्या दंडाला डाव्या हाताने ओढले, इंजेक्शन टोचले आणि काढून डस्टबिन मध्ये टाकून आपल्या तळहातावर – या हाताने त्या हातावर बोळा फिरवीत म्हणाली,"कशाला आला या जीवघेण्या गर्दीत.आलीच असती मी." त्याने खाली पाहून दोन्ही खांदे उडवले आणि खिडकीतून बाहेर पाहू लागला.
•
० 🔅 संजय प्रल्हादराव डोंगरे
अरिय परिवाराचे केरुबुवा गायकवाडांना अभिवादन व पुस्तक प्रकाशन संपन्न
